Wednesday, March 28, 2012

Զարեհ Մելքոնեան։ Երգ Աղբի եւ Մարդոց Մասին

Երազէ մը ընդո՜ստ արթնցած՝
Յանկարծ
Ուրի՜շ երազէ մը ներս վազեցի…,
Ու ես՝ նկարի՜չ զարմանալի`՝
Վրձինս թաթխեցի
Տխրութիւնո՝վ, խոխո՝վ եւ աղբատիղմո՛վ լի
Դոյլի մը մէջ վիթխարի
Եւ հարուածներով կատաղի
Գոյնզգո՛յն ներկեցի
Մարդոց աշխարհը համատարած,
Որ Ոչինչին եռոտանիին վրայ էր դրուած
Որպէս պաստատ…։

Կարօտները մարդոց՝ անգո՛յն ներկեցի,
Ցաւի՝ գո՛յն ներկեցի թռի՜չք ու կամար…,
Եւ անոնց երազները իզո՜ւր բնտռեցի
Ներկելո՜ւ համար
Լռութեան գոյնով…։

Ճամբաները որոնցմէ կը վազէին մարդիկ՝
Ծածկեցի ժանգանիւթո՛վ,
Եւ ուր սէրե՜րն էին մարդոց՝
Ծակե՛ր բացի վրձինիս կոթով,
Եւ ուր աչքե՜րն էին անոնց՝
Սառած կոճակնե՛ր փակցուցի ժանտաջուր խէժով…,
Եւ մոխի՛ր, փոշի՛ ու մո՛ւր ցանեցի՝
Հոն ուր մարդոց խոստումնե՜րն էին…,
Եւ հնատուփէն՝ բութ ու ծուռ գամե՜ր հանեցի
Ու գամեցի
Հո՛ն ուր ժպիտնե՜րն էին անոնց…,
Յետոյ ցնցոտիի լխկած շերտիկնե՛ր ծեփեցի՝
Հոն ուր կուրծքե՜րն ու գաղտնիքնե՜րն էին մարդոց…։

Եւ ապա անյատակ փոս մը բացի
Մարդոց որովայնին մէջ,
Եւ հո՛ն թաղեցի աշխարհի յեղափոխութիւնը վերջին,
Եւ հո՛ն թխեցի հաւասարութեան ու սիրոյ հեքիաթը չնչին,
Ու մորթուա՜ծ, ու դեռ մորթուելիք բոլո՛ր ազատութիւններուն
Ճապաղիքովը լերդացած փոսը ե՛տ գոցեցի,
Եւ գլուխ-գործոցս ստորագրեցի՜
Ճանկռտուքովը նողկանքի՛ս եղունգներուն,
Եւ զայն նետեցի
Հո՛ն՝ ուրկէ առա՜ծ էի՝
- Գարշահոտ ՈՉԻՆՉԻՆ մէջ՝ պժգալի՜օրէն ամայի…։


Song
About Refuse and Man


Waking from a dream, startled,
Suddenly
I plunged into another dream….
Where I a painter of marvel
Dipped my brush
Into a colossal pale filled with
Sorrow, phlegm, and excrement,
And with violent strokes 
I painted in multicolor
Man’s expansive universe,
Which was placed on the tripod of nothingness
As canvas.

The longings of men, I painted colorless,
With the color of pain I painted flight and arch,
And in vain I searched for the dreams of men
To paint them with the color of silence.

The roads where men hurried
I covered with rust,
And where lay their loves
I gouged holes with the end of my brush,
And where lay their eyes
I pasted pellets with rusted glue,
I planted ash, dust, and soot
Where once were the promises of men,
And from an old box I grabbed blunt and crooked nails
Which I nailed on the spots where stood their smiles…
Then, with slivers of rotting rags I covered where lay
The breasts and secrets of men.

And then I dug a bottomless pit
In the belly of man
Where I buried the last revolution of the world,
And into it I crammed
The miniscule history of equality and love,
And I plugged it with the curdled tedium of the slaughtered
And the yet-to-be-slaughtered freedoms,
And I signed my masterpiece with scratchings
By the nails of my disgust,
And I hurled it there from where I had taken it,
The putrid nothingness, revoltingly desolate.

Translated by Alec Ekmekji


Awakened by a dream with a start,
Suddenly
I ran into another dream…
And I, a painter of wonders,
Dipped my brush
Into a huge pail
Full of gloom, flegm and  muddy refuse
And with furious strokes
I painted multicolored
The immense world of man
Set on the tripod of Nothing
as a canvas….
I painted the yearnings of man colorless,
All soaring arches I painted in the color of pain…
And I sought their dreams in vain,
To paint
In the color of silence….
The roads on which man ran,
I covered with rust and tarnish,
And there, where the loves of man were,
I punched holes with the grip of my brush,
And where the eyes were,
I glued frozen buttons with acidic paste…
And I spread ashes, dust and waste,
There, whers man’s promises were
And from the old toolbox I took out blunt, twisted nails
And I nailed
There, where their smiles were
Then I plastered decayed layers of rags
There, where the chests and secrets of men were ….
 And then I dug a bottomless pit
 In men’s abdomen,
And buried there the world’s last revolution,
And I shoved in there the inane fable of equality and love,
And I covered the pit with the jelled entrails
Of  all slaughtered, and still to be slaughterd liberties
 And I signed my masterpiece
 With the nail scratchings of my disgust,
 And I tossed it
 Where I had picked it up last,
-- Hideously abandoned in the rotting NOTHINGNESS…!
……………………………. Zareh Melconian
Translated by Tatul Sonentz

No comments: